29 Nisan 2007 Cumhuriyet Mitingi - İstanbul Çağlayan Meydanı

"Herkes ama herkes oradaydı" cümlesinin içinin aslında ne kadar da dolu olduğunu gördüm ben bu mitingle.

Meydanın köşe noktasındaki okulun kenarındaki yeşilliklere oturmuş elinde bayrağıyla durmadan Onuncu Yıl Marşı'nı söyleyen bir teyze de oradaydı mesela. Birlikte geldiği grubu kaybetmiş, şaşırmamak gerek, gözündeki katarakt büyük ölçüde görüşünü engelliyormuş. Zaten oğullarından kızından da kaçarak gelmiş oraya taa Kartal'dan, göndermek istememişler, başına bişey gelir yaşlı kadınsın demişler de dinlememiş kaçmış, Ankara'ya göndermediler otobüs biletimi bile almıştım da gidemedim, bu sefer kimse tutamaz beni demiş de gelmiş. Kore gazisi eşinin resmini gösterdi, bak dedi benim eşim de gazi, gaziler var mı bugün burada görüyor musun, onlar varsa onların yanına gitsem de olur, onlardanım ben de dedi. Evine nasıl döneceksin dedik, grubunu bulalım dedik, ne olacak şuradan otobüse biner yine dönerim evime, evimi bulacak kadar seçiyorum etrafı, her yerden evime gidebilirim dedi, sonra yine Onuncu Yıl Marşı'nı söylemeye başladı, onuncu yılın marşı bu biliyor musun kızım dedi arada, onuncu yılın marşı..

Sonra Şişli'ye doğru yürüdük birlikte, arada köprünün altından geçerken yankı yapan sesleri çok sevdi, yavaş yürüdük oradan. Tam köprü çıkışına ses sistemi kurmuşlar, Atatürk'ün sesinden Nutku yayınlıyorlardı, durdu bir, kim konuşuyor tanıdık bu ses dedi, sonuna kadar dinlemeden de devam etmedi yola. Sonra yolun bir yerinde arkadaşlarını bulduk, daha doğrusu arkadaşları onu buldu, umarız ki kimse farketmeden de evine döndü. Kulakları çınlasın babaannemi düşündüm, ben de olsam korkar, gitme diye ağlardım arkasından da kesin beni sopalar yine de gelirdi yürüye yürüye, onun namına da ben geldim.

Böyleydi işte, gerçekten herkes oradaydı. 29 Ekim kutlamasında zannettim kendimi bi ara, en son ilkokulda böyle coşkulu bayram kutlamıştım diye düşündüm sonra, ne kadar özlemişim herkesin elinde bayrak görmeyi.